Bolesti pčela

Bolesti pcela, u odnosu na bolesti ljudi i životinja, imaju osobenosti. Kao jedinka pcela se ne može održati i živi u društvima- zajednicama. Pcele su u društvu (košnici) uvijek u medjusobnom dodiru. Zbog toga se bolest brzo prenosi od jedne pcele na drugu i tako oboli cijelo društvo. Slicno je i kod pojave bolesti pcelinjeg legla, koja se prenosi od zaražene do zdrave celije saca. Na prenošenje bolesti utice i korištenje hrane u košnici. Pcele su upucene da zajednicki koriste hranu, bilo neposredno po unošenju u košnicu ili je koriste kao rezervu (med, polenov prah). Preko hrane bolest se lako prenosi. Ono što je znacajno za sve bolesti, važi i za bolesti pcela. Od posebne je važnosti da se bolest pravovremeno utvrdi (dijagnoza). Tek se tada poduzima lijecenje pcelinjeg društva. Za svaku bolest izdaju se lijekovi koji su najuspiješniji. Zato se lijekovi ne mogu izdavati prema jedinstvenom tipu. Na primjer, antibiotici (oksitetraciklin, geomicin i dr.) uspješno sprecavaju uzrocnika americke i evropske truleži legla a ne djeluju na nozemozu. Za lijecenje bolesti je vrlo važno odmjeriti preporucenu kolicinu lijeka. Manja kolicina ne djeluje uspješno na pcele ili leglo, a veca može uzrokovati trovanje pcela. Bolesti pcela mogu biti zarazne i nezarazne. Medju ovim bolestima se razlikuju bolesti pcela i pcelinjeg legla. Bolesti legla se mogu podjeliti na bolesti otvorenog i bolesti zatvorenog legla. Osim toga, postoje i bolesti matice. Uzrocnik bolesti legla ne izaziva oboljenje odraslih pcela i obrnuto. Izuzetak je varoza, gdje se uzrocnik bolesti- krpelj, razmnožava u leglu a zatim napada odrasle pcele. Medutim, odrasle pcele (radilice, matice i trutovi) mogu biti prenosnici kako bolesti legla tako isto i bolesti odraslih pcela iz jedne košnice u drugu (ili iz jednog podrucja u drugo). I preko saca se mogu zaraziti odrasle pcele i leglo.